Głos jest Twoim towarzyszem na całe życie. Przedłużeniem Twojej osobowości. Odzwierciedleniem uczuć, przeżyć, emocji, wrażeń, jest lustrem Twojej duszy. Jednak aby mógł Ci służyć – zadbaj o niego.

Długotrwałe przeciążanie aparatu głosowego i nadwyrężanie go, może prowadzić do zaburzeń głosu, utraty swobodnego posługiwania się nim, a nawet całkowitego jego uszkodzenia. Grupa osób narażonych na wzmożoną pracę mięśni krtani jest coraz większa. Problem dotyczy wszystkich tych, którzy zmuszeni są używać głosu w warunkach niesprzyjających. Coraz częściej pracujemy, funkcjonujemy i żyjemy na co dzień w zbyt głośnym i stresującym środowisku, czego efektem  jest nadwyrężanie możliwości głosowych.

„Najładniejszy głos, jeśli nie jest oparty na właściwej technice, wcześniej czy później musi ulec uszkodzeniu. Można wprawdzie długi czas śpiewać nie mając podstaw prawidłowej emisji, lecz wreszcie przychodzi do smutnego stwierdzenia faktu, że głos jest bezpowrotnie zniszczony.„

A.Mitrinowicz  – Modrzejewska

Jeśli pracujesz głosem, oto kilka ważnych wskazówek, które pozwolą Ci korzystać z niego przez długie lata:

1. Zachowaj odpowiednie parametry powietrza w którym używasz głosu. Wilgotność powinna wynosić  60-70%,  a temperatura powinna wynosić 18-21 stopni. Zbyt niska temperatura chłodzi błony śluzowe, zwęża naczynia krwionośne i zmniejsza przepływ krwi do mięśni. Skutkiem tego będzie matowy głos, a krtań i gardło narażone na infekcje. Natomiast zbyt wysoka temperatura powietrza rozszerza naczynia krwionośne i zwiększa przepływ krwi, co w efekcie podnosi wydzielanie śluzu i utrudnia kontrolę nad głosem dając odchrząkiwanie. Wyjątkowo niesprzyjającym czynnikiem współcześnie wszechobecnym w miejscach przemówień jest klimatyzacja wywołująca podrażnienia.  Jeśli  jesteś skazany na przemawianie lub śpiewanie w takim pomieszczeniu, pij w przerwach mineralną, niegazowaną wodę.
2. Zminimalizuj zapylenie powietrza. W trakcie mówienia nabieramy powietrze przez usta a nie przez nos, co powoduje, że pyły obecne w pomieszczeniu drażnią błonę śluzową krtani. Możesz to zrobić przez regularne wycieranie kurzu. Pamiętaj siedliskiem pyłu są wykładziny, firany i zasłony.
3. Zmniejsz poziom hałasu, gdyż to powoduje odruchowe podniesienie tonu głosu i jego natężenia. Jeśli będziesz mówić lub śpiewać w dużym pomieszczeniu, poproś o aparaturę nagłaśniającą lub zbliż się do Twoich odbiorców, aby unikać krzyku. Wbrew pozorom krzyk nie jest dobrze odbierany, męczy zarówno odbiorców jak i twoją krtań. Przewlekle stosowany głos o zbyt dużym natężeniu prowadzi do uszkodzenia strun głosowych lub powstania guzków, które znacząco (czasem nieodwracalnie)  pogarszają jakość głosu.
4. Pij wodę przed wystąpieniem, w trakcie i po zakończonym wysiłku głosowym. Unikaj napojów o skrajnych temperaturach. Najbardziej obciążającymi nasz głos napojami są: kawa, herbata i alkohol, które doprowadzają do wysuszenia śluzówki gardła.
5. Absolutnie długotrwała praca głosem wyklucza palenie papierosów, a nawet zbytnie przebywanie w środowisku osób palących. Palenie systematycznie i w rezultacie trwale uszkadza krtań i fałdy głosowe. Wysusza, odwadnia, zatruwa i doprowadza do nieodwracalnych uszkodzeń głosu. W rezultacie uniemożliwia pracę głosem obniżając znacząco skalę i upośledzając możliwości oddechowe.
6. Mów, przemawiaj i śpiewaj zgodnie z zasadami emisji głosu. Przede wszystkim naucz się poprawnego oddychania wykorzystując pracę przepony i korzystania z rezonatorów, aby odciążyć fałdy głosowe. Często obserwuję ludzi rozmawiających przez telefony komórkowe i z pełną świadomością stwierdzam fakt, że wielu z nich nieświadomie podwyższa ton i natężenie głosu, napinając przy tym mięśnie krtani, obciążając fałdy głosowe i zaburzając płynny oddech.
7. Nie forsuj głosu, a przede wszystkim ograniczaj do minimum jego używanie podczas choroby i zmęczenia. Nie zamieniaj głosu dźwięcznego na szept. Tylko wydaje Ci się, że ograniczysz w ten sposób nadwyrężanie głosu. Szept niekorzystnie wpływa na elastyczność fałdów głosowych, doprowadza do ich przekrwienia i w rezultacie prowadzi do zmian chorobowych.
8. Przyjmij postawę stojącą podczas długiego używania głosu. Pozycja siedząca zaburza sterowanie oddechem  i napina niepotrzebnie mięśnie , które nie powinny brać udziału w fonacji.
9. Nawilżaj śluzówki. Jeśli czujesz, że nadmiernie wysychają i nie wystarcza Ci popijanie wodą, możesz na czas dłuższego korzystania z głosu, zrobić sobie siemię lniane do picia. Zabierz je ze sobą w termosie, aby było ciepłe i popijaj w przerwach. Im wolniej będziesz je przełykać, tym lepszy osiągniesz efekt nawilżenia gardła. Nie używaj sprayów, one tylko działają doraźnie, a nie usuwają przyczyny wysuszenia.
10. Mów wolniej. Fonacja to skomplikowany proces wielu mięśni, który w rezultacie przy zbyt dużym tempie ma prawo ucierpieć na jakości.  

Pamiętaj !!! Koniecznie skonsultuj się z lekarzem foniatrą jeśli zbyt długo towarzyszy Ci chrypka lub zauważasz zmiany w brzmieniu Twojego głosu. Nie lekceważ sygnałów, które wysyła Ci głos. Jeśli natomiast pracujesz głosem, konsultuj stan swojej krtani raz w roku. Przede wszystkim stosuj zasady emisji głosu, a jeśli nie jesteś pewny czy robisz to dobrze-  skonsultuj się z logopedą.

Wczesna stymulacja mowy – czyli wszystko to, co każdy rodzic wiedzieć powinien o spędzaniu wolnego czasu z dzieckiem.

Drodzy RODZICE !

Mowa jest sprawnością, która wymaga doskonalenia. Jedyną drogą do jej właściwego nabywania jest kontakt ze środowiskiem, a więc przejmowanie prawidłowych wzorców mowy poprzez osłuchanie się z nią w najbliższym otoczeniu. To ile i jak mówimy do dziecka oraz w jaki sposób spędzamy z nim czas, ma bardzo duży wpływ na rozwój jego mowy. Tak wiele możemy zrobić, aby mowa dziecka rozwijała się poprawnie i we właściwym tempie.

1. W trakcie zwykłych czynności pielęgnacyjnych, zabaw, spacerów i w każdej wolnej chwili – mówcie do dziecka. Ono buduje wówczas w sobie słownik bierny, gromadzi zasób słów potrzebny do tego, żeby mogło się komunikować. Ważne jednak, abyście wypowiadając się do dziecka mówili wolno, wyraźnie i poprawnie, pozwoli to mu na kodowanie mowy poprawnej, niezniekształconej. Pamiętajcie – To nie rodzice uczą się mowy dziecka, tylko dziecko koduje mowę rodziców i od nich jej się uczy.
2. Dostarczajcie dziecku wielu bodźców słuchowych. Taka wczesna stymulacja percepcji słuchowej, to profilaktyka zaburzeń mowy, wynikających z niedokształcenia słuchu fonemowego. Ważne jednak, aby nie były to dźwięki zbyt głośne, monotonne i długotrwałe.
   • Śpiewajcie krótkie, łatwe piosenki, wystukując wspólnie z dzieckiem rytm utworu
   • Mówcie zabawne, krótkie rymowanki, które mogą być łatwe do zapamiętania
   • Bawcie się w wyszukiwanie kogoś po głosie, aby dziecko uczyło się lokalizować dźwięk
   • Bawcie się w rozpoznawanie dźwięków z otoczenia
   • Naśladujcie odgłosy zwierząt, przedmiotów i stymulujcie dziecko, aby i ono je powtarzało
3. Koniecznie obserwujcie czy wasze dziecko reaguje na dźwięki z otoczenia. Dobry słuch jest absolutnym warunkiem rozwoju mowy, należy więc bacznie zwracać uwagę czy dziecko odwraca głowę w kierunku źródła dźwięku, reaguje na odgłos dzwonka lub telefonu. Najprostszy test polega na potrząsaniu grzechotką za plecami dziecka z prawej i lewej strony i obserwowaniu jego reakcji. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości udajcie się na badanie słuchu. Wasza ocena może być nieobiektywna, lepiej aby ocenił to specjalista.
4. Stymulujcie dziecko, aby się wypowiadało. Nie wyśmiewajcie się nigdy z tego co lub jak mówi. Bardzo łatwo w ten sposób można zniechęcić dziecko do mówienia. W dziecku drzemie naturalna chęć do mówienia, pod warunkiem, że nie zostanie zgaszona. Chwal dziecko za każde nowe słowo, za każde nawet śmieszne powiedzenie, aby czuło się docenione. Jeśli od początku zyskasz zaufanie, później będziesz mógł się czuć dumny, że z chęcią opowiada Ci co działo się w przedszkolu.
5. Starajcie się, aby Wasze dziecko miało kontakt z rówieśnikami. Jeśli nie ma takiej możliwości, aby przebywało w grupie przedszkolnej, zróbcie wszystko, aby chociaż spotykało się w klubie osiedlowym z innymi dziećmi. Kontakt z rówieśnikami to niezwykle wartościowa stymulacja mowy.
6. Nie wyręczajcie dziecka z mówienia. Jeżeli nawet potrzebuje ono więcej czasu na stworzenie wypowiedzi, nie przerywajcie i nie dokańczajcie, raczej dajcie dziecku odczuć, że macie dla niego wystarczająco dużo czasu, aby mogło się wypowiedzieć samo.
7. Poświęcajcie dziecku czas, usiądźcie razem na podłodze i bawcie się. To niezwykle cenne w rozwoju mowy. Wtedy możecie nazywać, naśladować, tworzyć coś wspólnie, obserwować postępy dziecka. Wy jesteście pierwszymi terapeutami waszych dzieci. Pamiętajcie, że dziecko poznaje świat wszystkimi kanałami: dotykiem, słuchem, węchem, wzrokiem i smakiem.
8. Czytajcie dziecku bajki od pierwszych miesięcy jego życia. Zacznijcie od bardzo prostych opartych głownie na ilustracji, którą sami opisujecie, później dobierajcie bajkę do wieku i potrzeb dziecka. Żadna bajka w telewizji nie zastąpi taty lub mamy. To Wasz cenny, wspólny czas. Inwestycja na przyszłe, wspaniałe relacje i najwłaściwszy moment na poszerzanie słownictwa dziecka. Pamiętajcie – to, że dziecko jeszcze nie mówi, nie znaczy, że Was nie słucha czy nie rozumie!!! Ono wchłania każde słowo i w pewnym momencie je odblokuje. Nawet jeśli bezsensem wydaje się Wam po raz setny nazywanie zwierząt, osób, przedmiotów czy czynności, które wydają się Wam banalne, nie poddawajcie się, kiedyś da to wspaniały efekt pod postacią rozwiniętej mowy.
9. Obserwujcie Waszą pociechę i bądźcie wrażliwi na wszystkie sygnały, które dziecko Wam wysyła. Zabawa – to idealny czas ku temu. Nie bagatelizujcie symptomów, które mogłyby zaburzyć swobodny jego rozwój.

Co powinno Was niepokoić:

• częste oddychanie przez usta
• zbyt głośne wypowiadanie się (słyszalne również u dzieci jeszcze nie mówiących, ale wydających dźwięki)
• niska sprawność języka (krótkie wędzidełko)
• brak reagowania na dźwięki
• nie pojawiające się gaworzenie do około 7 mc życia
• niechęć dziecka do wspólnych zabaw, do komunikowania się
• jeśli nie naśladuje i nie powtarza prostych czynności

Drodzy Rodzice, w Waszych rękach leży rozwój Waszego dziecka. Inwestujcie swój czas w dziecko, to szybko da pożądane efekty. Wy jesteście pierwszymi obserwatorami, a jednocześnie terapeutami. Bądźcie czujni i uważni w trakcie ich wczesnego rozwoju. Jeśli tylko coś Was niepokoi, warto skonsultować się ze specjalistą i kontrolować rozwój malucha.

W przypadku pytań lub wątpliwości – zapraszam do konsultacji!

Skrócenie wędzidełka, czyli ankyloglossia (łac.), jest najczęściej spotykaną wadą anatomiczną jamy ustnej, a oceny jego możliwości ruchowej powinien dokonać logopeda w konsultacji z chirurgiem lub laryngologiem.

„Wędzidełko podjęzykowe to miękki twór włóknisty, pokryty błoną śluzową, łączy w linii środkowej dolną powierzchnię języka z dnem jamy ustnej. Uwidacznia się przy próbie podniesienia języka do podniebienia, przy próbach „przyssania” języka. Prawidłowo rozwinięte wędzidełko pozwala na dotarcie czubkiem języka we wszystkie zakątki jamy ustnej” – „Słownik logopedyczny” E. M. Skorek. 

Często sądzi się, że takie skrócenie wędzidełka przyniesie konsekwencje, najczęściej w postaci seplenienia, dopiero w późniejszym wieku. Niestety, pojawiają się one znacznie wcześniej i są znacznie poważniejsze, niż twierdzą obiegowe opinie. Nie każde wędzidełko też, wbrew takim obiegowym opiniom, daje się rozciągnąć za pomocą masażu. 

Skrócenie wędzidełka może występować w różnym stopniu i nasileniu. Może to być lekkie zgrubienie lub tak silne że całkowicie ograniczać będzie ruchy języka. Kłopoty te możemy zaobserwować już u noworodka. Przy głośnym płaczu brzegi języka powinny swobodnie unosić się, jednak przy skróconym wędzidełku jest to niemożliwe. 

Oto kilka niepożądanych skutków zbyt krótkiego wędzidełka, z którymi prawdopodobnie będą musiały zmierzyć się dzieci i ich rodzice.

1. Zaburzenia prawidłowego odruchu ssania u noworodka i niemowlęcia.
2. Utrwalanie  nieprawidłowych wzorców ssania i połykania. Rodzice małych dzieci często sygnalizują problemy ze ssaniem – dziecko, mimo wystarczającej ilości pokarmu, płacze przy karmieniu, przerywa ssanie, widać wyraźny wysiłek z jego strony. Taki odruch ssania u niemowlęcia z przyrośniętym wędzidełkiem jest odruchem nieekonomicznym, wymaga znacznie większego wysiłku mięśni języka, przy czym najbardziej pracującą tu częścią języka jest jego środek. 
3. Około 6, 7 miesiąca życia – zauważa się u dzieci z za krótkim wędzidełkiem, nieprawidłowy „transport” pokarmu. Kęs pokarmu powinien zostać uniesiony ku górze czubkiem języka i za pomocą jego ruchu falistego – podany ku tyłowi do połknięcia. Dziecko z ankyloglosją nie ma takiej fizycznej możliwości. 
4. Nieprawidłowości w obrębie odruchu żucia, który wymaga przesuwania twardego kęsa pokarmu ruchem rotacyjnym języka między zęby trzonowe.
5. W późniejszym wieku odruchowa reakcja połykania również utrwala się nieprawidłowo – z płasko ułożonym językiem lub z wsuwaniem go między zęby, co sprzyja kształtowaniu się wady zgryzu. 

Skrócenie wędzidełka bezwzględnie powoduje kształtowanie się nieprawidłowych wzorców pokarmowych od początku rozwijania się tej funkcji. 

Efektem końcowym nieusuniętych wyżej wymienionych nieprawidłowości jest artykulacja głosek. Sposób wymawiania głosek jest jedynie odzwierciedleniem możliwości ruchowych języka. W języku polskim prawidłowa wymowa wielu głosek wymaga uniesienia czubka języka do górnego wałka dziąsłowego

Biorąc pod uwagę, że głoski /t/, /d/, /n/ pojawiają się już u 12-miesięcznego dziecka, a głoska /l/ ok. 2-3 roku, skrócenie wędzidełka powoduje od początku nieprawidłowe ich brzmienie i patologiczną pozycję języka. Głoska /l/ najczęściej pojawia się wówczas w realizacji międzyzębowej, co określamy mianem lambdacyzmu, lub zastępowana jest od początku głoską /y/, /j/ lub /ł/ (paralambdacyzm). 

Problem ankyloglosji dostrzegany jest więc o wiele za późno, najczęściej wówczas kiedy już powinny się pojawiać w artykulacji głoski /sz/, /ż/, /cz/, /dż/ i najtrudniejsza z głosek- wibracyjna /r/. Bardzo często głoski te nie są wymawiane prawidłowo, ale patologicznie, pojawia się wówczas seplenienie międzyzębowe, przyzębowe lub z  dorsalnym ułożeniem języka przy wymowie głosek szumiących. W zakresie głoski /r /zaobserwujemy  zastępowanie głoski /r/ głoską /j/ lub /y/ lub /ł/ lub nieprawidłowe wymawianie /r/, które  najczęściej jest wówczas krótkie, niewibracyjne lub wymawiane inną częścią języka. 

Wówczas frenotomia, czyli podcięcie wędzidełka podjęzykowego przynosi efekty, ale dziecko wymaga już długiej terapii logopedycznej, podcięcie bowiem jedynie zwiększy ruchomość czubka języka a nie zapewni od razu prawidłowej realizacji głosek.  Oprócz tego po zabiegu należy usprawniać język – czyli uczyć go nowej i wcześniej nieznanej dla niego funkcji- podnoszenia. Najtrudniejszym jednak wówczas zadaniem jest zmiana sposobu artykulacji i związanych z nią przyzwyczajeń. Nadmienić należy, że nieusunięta wada wymowy może skutkować zarówno trudnościami w nauce czytania i pisania jak i problemami emocjonalnymi. 

Drodzy rodzice najbardziej optymalną sytuacją jest więc wykonanie zabiegu w jak najwcześniejszym wieku i stworzenie dziecku możliwości budowania od początku ekonomicznych wzorców pokarmowych, fizjologicznych, a w przyszłości i artykulacyjnych.

Wskazówki dla rodziców dzieci z niepłynnością mówienia

• nie złość się na dziecko za jego niepłynność w mowie, gniew nie pomoże w rozwiązaniu problemu
• pogódź się z jego niepłynnością, nie wyręczaj z mówienia- łatwiej będzie ci wówczas dostrzegać sukcesy w terapii
• wsłuchuj się w to co dziecko chce ci powiedzieć , a nie jak przekazuje tą informację
• nie poprawiaj dziecka podczas jego niepłynnej wypowiedzi, cierpliwie wysłuchaj co ma ci do powiedzenia
• nie przerywaj wypowiedzi dziecka, musi mieć poczucie bezpieczeństwa podczas mówienia
• zapewniaj dziecko, że masz dużo czasu na wysłuchanie tego co ma ci do powiedzenia- podstawowym warunkiem terapii jest zwolnienie tempa mowy
• nie zmuszaj do wypowiadania się jeśli tego nie chce
• sam mów do dziecka WOLNIEJ
• razem śpiewajcie, mówcie wiersze, odgrywajcie scenki, teatrzyki
• bawcie się w zabawy tematyczne, udawajcie kogoś w zabawie
• angażuj się w zabawę
• zachowaj stały rytm dnia (posiłki, sen) oraz dbaj o zapewnienie wystarczającej ilości czasu na sen, odpoczynek i relaks
• uprzedzaj dziecko o zmianach jakie nastąpią, informuj o planach, przygotowuj do ważnych wydarzeń to pozwoli radzić sobie z emocjami z tym związanymi i zdenerwowaniem
• dbaj o stały kontakt wzrokowy podczas rozmowy z dzieckiem, będzie się wówczas czuło akceptowane i wysłuchane
• stwarzaj dziecku dogodne warunki do komunikacji, nie popędzaj dziecka w stresie każdy się jąka
• dawaj dziecku ciągłe wsparcie, nie krytykuj, aby nie pogłębiać lęku przed mówieniem
• poświęcaj dziecku więcej czasu, niech ono pokieruje waszą zabawą
• nie porównuj dziecka z innymi
• wspieraj je w terapii, doceniaj jego wytrwałość i gotowość do pokonywania trudności
• spróbuj zabrać dziecko na basen, pływanie wpływa bardzo pozytywnie na płynność mowy
• unikaj wzmożonej pobudliwości, stanów ciągłego wysokiego napięcia
• Staraj się stworzyć dziecku stabilną sytuację emocjonalną- pamiętajmy, że stan emocjonalny rodzica przenosi się na dziecko

Zrób wszystko, aby nie powodować lub nie pogłębiać logofobii.

Jak reagować:

• Nie bądź niecierpliwy słuchając dziecka, gdyż każdy niepokój nasila objawy
• Nie mów za dziecko i nie odpowiadaj za nie na pytania- to powiększa niepewność gdy w końcu dziecko ma coś powiedzieć samo
• Nie mów dziecku, aby powtórzyło czy mówiło wolniej, pomyślało zanim powie czy też wzięło większy oddech- to wszystko powiększa zaburzenie gdyż wkracza w spontaniczność mowy, kieruje uwagę dziecka na to jak mówi a nie co mówi
• Reaguj tak samo jak dziecko się jąka i gdy mówi gładko- nie nagradzaj za mowę płynną- skup się jedynie na tym CO do CIEBIE mówi Twoje dziecko
• Jeśli dziecko spieszy się zbytnio mówiąc powiedź mu: „Uspokój się, mamy dużo czasu. Staraj się tworzyć taki komunikat który nie kieruje uwagi na fakt mowy
• Nie podkreślaj faktu, że dziecko mówi gładko- może to wywołać wrażenie, że jest ono lepszym dzieckiem kiedy mówi płynnie. W konsekwencji dziecko może zacząć walczyć o mowę płynną i obawiać się reakcji otoczenia na swoje potknięcia w mowie. 
• Bądź przykładem dobrej mowy- staraj się mówić do dziecka wolniej, wyraźniej i dokładniej
• Nie nakłaniaj dziecka do publicznego wypowiadania się – publicznością może być nawet jedna osoba przed którą twoje dziecko nie ma ochoty mówić. 
• Otocz dziecko BEZWARUNKOWĄ miłością. Nie tylko okazuj mu twoją miłość ale mów o tym otwarcie. Budujesz w ten sposób poczucie bezpieczeństwa, wiarę w siebie i złagodzisz przykre stany emocjonalne. Zadbajcie o spokojną atmosferę w rodzinie pomimo nerwowego tempa życia.
• Nie stosuj kar ale i nie rozpieszczaj dziecka. Obie sytuacje nie sa wskazane. Rozmawiaj z dzieckiem, staraj się wytłumaczyć co zrobiło źle i jak powinno postąpić następnym razem. 
• Pomagaj przezwyciężać trudności, zawsze bądź blisko, motywuj –  ale nie wyręczaj

Powodzenia 🙂

12 PRZYKAZAŃ LOGOPEDYCZNYCH dla rodziców
(Leon Kaczmarek)

1. Narządy mowy dziecka kształtują się i zaczynają funkcjonować już w życiu płodowym. Są one ogromnie wrażliwe na wszystkie bodźce fizyczne i chemiczne, zarówno sprzyjające jak i szkodliwe.
2. Mowa otoczenia powinna być poprawna. Do dziecka trzeba mówić wolno, dokładnie i wyraźnie, trzeba zaniechać sztucznego spieszczania i używania tzw. języka dziecięcego.
3. Dziecko powinno reagować na aktywność uczuciową i słowną otoczenia. Z początku jest to uśmiech, ruch rączki, przegięcie ciała. Wnet jednak nastąpią reakcje głosowe. Gdy ich brak, trzeba koniecznie zbadać słuch dziecka, gdyż może on być osłabiony.
4. Absolutnie nie wolno krępować dziecka w reagowaniu na aktywność otoczenia.
5. Jeśli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy (rozszczep warg, dziąseł, podniebienia, zniekształcenia w układzie szczęk, uzębienia itp.), powinno się bezwzględnie pójść z nim do lekarza specjalisty: chirurga plastyka, ortodonty.
6. Dziecko leworęczne należy otoczyć specjalną opieką. W okresie kształtowania się mowy nie wolno zmuszać go do posługiwania się prawą ręką, gdyż mogą wystąpić zaburzenia mowy.
7. Kiedy dziecko samo zaczyna coraz więcej mówić nie wolno tej skłonności gasić np. obojętnością lub cierpką uwagą, bo wówczas dziecko zamyka się w sobie, staje się nieufne, niemieje.
8. Nie należy hamować żywiołowego pędu do mowy, trzeba wykorzystać ogromny ładunek uczuciowy, jaki dziecko wkłada w mowę.
9. Należy pilnie baczyć czy kształtowanie się mowy dziecka przebiega zgodnie z normą.
10. Od momentu zdobycia przez dziecko umiejętności mówienia zdaniami nie wolno bezustannie przeszkadzać mu przez ciągłe poprawianie i zmuszanie do poprawnego powtarzania, gdyż dziecko nabawi się kompleksu niższej wartości, straci zaufanie do otoczenia, przestanie mówić.
11. Dziecko trzyletnie monologuje, ale chce też rozmawiać z otoczeniem, zadaje mnóstwo pytań i przepada za opowiadaniami. Nie wolno lekceważyć tych faktów, gdyż pomaga to dziecku w wysławianiu się, w umiejętności wyrażania swych myśli i uczuć.
12. Jeśli mimo wszystko nie udało się zapobiec powstaniu defektów mowy, nie wolno opuszczać rąk. Powstające w Polsce coraz liczniejsze poradnie logopedyczne są w stanie pomóc dziecku, o ile rodzice i wychowawcy będą z nimi jak najściślej współpracować.

(za: Leon Kaczmarek)

Do kogo skierowany jest trening słuchowy? 

Indywidualna Symulacja Słuchu dr K. Johansena IAS przeznaczona jest dla dzieci, młodzieży, dorosłych z trudnościami w słuchaniu, mówieniu i pisaniu.

Pracujemy nią z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi:  

• małymi dziećmi ( od 3 r. ż)
• z opóźnionym rozwojem mowy
• z dysleksją
• z ADHD
• z zaburzeniami koncentracji
• z zaburzeniami uwagi słuchowej
• z zaburzeniami percepcji słuchowej
• z trudnościami w zrozumieniu i zapamiętaniu instrukcji, poleceń
• z osobami z porażeniem mózgowym
• z osobami, które wykazują nadwrażliwość na dźwięki
• z osobami z autyzmem
• z napadami migreny

O metodzie

 Jej twórcą jest  dr Kjeld Johansen – duński nauczyciel i psycholog,  dyrektor Bałtyckiego Laboratorium Badań Nad Dysleksją. W swojej pracy Johansen oparł się na doświadczeniach dr Christiana A. Volfa.

Celem metody jest WSPOMAGANIE rozwoju osób z trudnościami przetwarzania słuchowego.

Trening ten wspomaga terapię neurologopedyczną, pedagogiczną i psychologiczną.

Zalety metody

• trening słuchowy Johansena jest specjalnie dobranym, zindywidualizowanym programem stymulacji słuchowej dla konkretnego dziecka, przygotowanym według wyniku badania audiometrycznego. 
• codzienna terapia odbywa się w przyjaznym, domowym otoczeniu, co jest zaletą zarówno dla dziecka jak i rodziców (redukuje koszty przyjazdu do terapeuty)
• w trakcie stymulacji słuchowej Johansena nie ma potrzeby rezygnacji z innych metod i form terapii, co jest niezwykle istotne w przypadku dzieci z całościowymi zaburzeniami rozwoju, które potrzebują ciągłości terapeutycznej i intensywnego wspomagania ich rozwoju.
• dostępność metody również dla osób mieszkających daleko od dużych ośrodków, z powodu realizowanego programu w warunkach domowych.
• trening słuchowy Johansena stosuje się jednorazowo i nie ma potrzeby jego ponawiania (całościowo trwa około od 6-10 miesięcy) ponieważ osiągane są trwałe efekty.

Diagnoza

Diagnoza opiera się na badaniu audiometrii tonalnej oraz testach mowy utrudnionej, które istotne są dla procesu  prawidłowego przetwarzania bodźców dźwiękowych.
Na tej podstawie przygotowywany jest indywidualny  program stymulacji słuchowej w formie przyjemnych dla ucha utworów  muzycznych. Program dźwiękowy  nagrywany jest  na  płyty CD.

Terapia

Program treningu słuchowego nagrywany jest na płyty CD, w formie odpowiednio filtrowanej muzyki instrumentalnej. Pacjent otrzymuje płytę do domu i słucha jej 10 min dziennie przez słuchawki. Postępy terapii kontrolowane są co około 6 tygodni w zależności od dobranego programu i potrzeb konkretnego pacjenta. Po badaniu kontrolnym dobierana jest nowa płyta zgodnie z ustalonym programem terapeutycznym. Całościowo stymulacja trwa od 6-10 miesięcy. 

Jeśli potrzebujesz bardziej szczegółowych informacji na temat  Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansen IAS  zapraszam na konsultację.

Przed wizytą prosimy o wypełnienie kwestionariusza wstępnego i odesłanie na adres: info@rehabilitacjamowy.pl

Czas trwania pierwszej diagnozy od 1 do 2 godzin.

Jest to metoda wspomagająca, rekomendowana przez Instytut Neurofizjologii i Psychologii INPP w Chester – twórców metody Integracji Odruchów INPP-r.